Reset butonu

İlk yazım bu blogu açış nedenimi açıklayarak yayımlansın. 

Bu blog aslında benim günlüğüm. Benim duygularımı istediğim gibi ifade edebileceğim,bağırıp,çağırıp haykırabilecdğim bir yer. Uzun bir süre kimseye bu blogdan bahsetmeyi düşünmüyorum. Çünkü daha önce hiç hoş şeyler olmamıştı. 

Bu blogda hayvan haklarından bahsetmeyeceğim. Ya da insan haklarından. Ya da aktivistçe olan diğer şeylerden. Ben buraya hissettiklerimi yazacağım. Belli bir zamanı da olmayacak bu blogun. Bu blog ,benim ihtiyacım olduğunu hissettiğim zamanki reset düğmem olacak. Yani zihnimde fazlalık olarak birikmiş herşeyi buraya aktaracağım. 

Reset düğmesi,evet. Her zaman olmasını istediğim birşeydir zihnimde. Çünkü eğer bir reset düğmem olsaydı geçmişte beni üzen,kalbimin kırılmasına neden olan,unutmaya çalışıp unutamadığım ve hatırladıkça beni güçsüzleştirip paramparça eden olaylar bir tıklayışta zihnimden uçup gider. 

Bu bahsettiğim olaylar reset düğmem olmadığı için birikmiş ve koca bir canavara dönüşmüş durumda. Bu canavar gitgide beni öldürüyor. Onu konuşarak dışarıya atmaya çalıştım ancak daha herşeyi anlatmamışken(kabul etmeliyim ki çok fazla olay var) insanların tepkisi hep "boşveeer" "fazla düşünüyorsun" "unut gitsin" gibi şeyler oldu. Terapist? Denedim. Ancak çok bir etkisi olduğunu söyleyemem. Sonuçta en fazla 1 saat konuşabiliyorsun ve dünyanın parasını ödüyorsun. Ayrıca aldığım ilaçlar beni robottan başka birşeye dönüştürmedi ve daha kötü yaptı. Bazen kendimi odamda duvara saatlerce dertlerimi anlatırken bulup şizofren olduğumu düşünmeye başladım. Ancak bu şizofreni değildi,sadece beni yargılamadan konuşacak birine ihtiyacım vardı. Bir insanın beni dinlemeye başlarsa sabaha kadar dinleyemeyeceğini ve sonunda bir yerde "dur!" Diyeceğini bildiğim için bu blogu açtım. Çünkü bir blog bana asla "dur" diyemez. Dediğim herşeyi de kelimesi kelimesine saklar. Duvara konuşmaktan daha iyi bir fikir değil mi?

Planım bu blogda o kötü olaylardan biri aklıma geldiği anda olayı yazıya geçirmek ve zihnimden onu atmaya çalışmak. Böylece boğuluyor gibi hissetmekten en azından bir anlığına kurtulabilirim.