Bir ay önce evde kaloriferler bozuldu. Ama benim odam iyiydi. Mutluydum halimden. Kalorifer taktırmak istemedğimi söyledim. Sonra annem bana sormadan kalorifer alıp "ne zaman taktıralım" diye ısrar etmeye başladı. O kaloriferi hiç istemediğimi o yüzden odama taktırmayacağımı babamın yanında söyledim. Konu da orada kapandı. Herkes odama kalorifer takılmayacağında karar kıldı.
Sonra demin,annem yanıma geldi. "Kaloriferi 2 gün içinde takıcaz." Dedi. O kaloriferin odama takılmayacağını söyleyince ısrar etmeye başladı. Ben de takılmayacak konu kapandı dedim.
"O zaman senin bütün sosyal aktivitelerin bitti! Göreceksin sen gününü!" Diye bağırdı. Ben de bağırmaya başladım. "Sen mi karar veriyorsun buna? Bir ay önce kapanmış konuyu tekrar açıp beni kışkırtmak mı amacın?" Diye. "Sen manyaksın! Hasta. Baksana nasıl köpürüyor!" Diye kardeşime gösterdi beni. Dayla "anne tamam sus. Yeter artık!" Diye onu susturmaya çalıştı am susmadı o. "İlaç al sen ilaç! Hap lazım sana hap!" Diye bağırmaya devam etti. "Seni lapeye önlük giydirip yatırmamız gerek. Sen Amerika'da ne yapacaksın ki? İki gün dayanamazsın sonra seni kapı dışarı ederler yurtta." Diye konuşmaya devam etti. Hasta olan oydu ama ona hasta diyemedim. Çığlık çığlığa küfretmeye başladım sadece. "Siktir git başımdan lan! Sen okudun sanki Amerika'da!" "Evet! Bir buçuk sene kaldım.Sen iki gün bile dayanamazsın!" Dedi. "Sanki üniversiteye gittin orada lan siktir git başımdan! Manyak!" Diye bağırmaya devam ettim. Kendimi tutamadım. Ona karşı olan tüm kontrolümü kaybettim. Söylediği laflar beynimin ısınmasına,damarlarımın ortaya çıkmasına ve nefes almamın hızlanmasına neden olmuştu. Bağırmam gereken opera derslerimde bile bu kadar çığlık çığlığa bağırmamıştım. Sonra üstüme yürümeye başladı ama Dayla onu itti. "Anne sus yeter,git artık!" Diye diye,12 yaşımdaki kardeşim onu itti. "Onu dövmemi istiyor Dayla,dur bi. Onu döveyim de rahatlayalım." Dedi. Bağırmaya devam ediyordum. "O sinirli olduğu için öyle diyor anne,sen onu sinirlendiriyorsun. Git mutfağa,hadi!" Dedi. Konuşmaya devam ederek mutfağa girdi. Dayla kapıyı kapattı ama bilerek açtı. Dayla ise soğukkanlı bir şekilde yerine oturdu ve şarkı söylemeye başladı. Onu işte bu yüzden çok seviyorum. Her şekilde sakinliğini koruyor,çok güçlü ve olgun. Bu ailenin en normal insanı. Annem içeri girince gözyaşlarım istemsizce gözümden akmaya başladı. İfadesiz,kıpkırmızı olmuş bir suratla odama girdim ve giyinme odama kapandım. Nefes alamıyordum. Ellerim titriyordu ve beynim patlayacak gibiydi. Ağlamamı bir türlü durduramıyordum. Boynumdaki damarlar çatlayacak kadar sertleşmişti. Şok içindeyken blogumu açtım. Buraya yazmaya başladım. Artık daha iyiyim. Nefesim normal,başım durulmuş durumda. Titremem sadece ağzımdab nefes alınca oluyor. Ağrayan tek yerim ise kalbim. Sanırım normal halime döndüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder